همانطور که می دانید این روزها نقد برنامه ها و بررسی مسائل و طرح های اقتصادی نُقل مجالس و محافل سیاسی، عبادی، فرهنگی، هنری و ... شده است. رئیس که سرمنشا و سرچشمه شروع همه این مسائل بوده و است (و گویا خواهدبود) صبح پنجشنبه باز هم از طرح تحول اقتصادی به عنوان تنها راه اصلاح اقتصاد ایران یاد کرد. وی در ادامه به بیان چندباره رویاهای خود پرداخت و گفت: "ما می خواهیم پیشرفته ترین کشور دنیا باشیم." به گفته یکی از حاضران در جلسه، بیان این جمله منجر به خنده حضار و همزمان، فروریختن بخشی از سقف سالن شد!
اما در مقابل سید احمد علم الهدی امام جمعه مشهد که چندی است جای خالی امام جمعه ارومیه را پر کرده است و با سخنانش یاد آیت الله حسنی را در ذهن ها تداعی! می کند، در خطبه های نماز جمعه این هفته از مسائل ورزشی و پوششی و المپیکی خارج و وارد مسائل اقتصادی شد. او طرح تحول اقتصادی را برنامه خنثی و بی نتیجه اقتصادی خواند. وی گرانی را هم به حوادثی مانند زلزله تشبیه کرد و خواستار کمک مردم به همدیگر در این شرایط شد. علم الهدی همچنین به این واقعیت نیز اشاره کرد که: "گرانی از کنترل دولت و حکومت خارج شده است" 
مهدی کروبی نیز که به نظر می رسد برای انتخابات دهم ریاست جمهوری از هم اکنون خیز بلندی برداشته است، آمارهای ارائه شده توسط احمدی نژاد در دیدار با آیت الله خامنه ای را به سخره گرفت و گفت: "احمدینژاد طوری آمار میدهد كه انگار در بهشت زندگی میكنیم"
پیدا کنید آینده اقتصاد ایران را در این هیاهو ...
المپیک به عنوان عرصه ای برای گرد هم آمدن ورزشکاران از سراسر دنیا در یک مکان برای انجام رقابتی سالم، نزد عموم شناخته می شود. ولی از سوی دیگر امروزه برگزاری این بازی ها عرصه ای برای قدرت نمایی کشور ها شده است. درواقع کشوری که میزبانی یک دوره از این رقابت ها را بر عهده می گیرد، فرصتی بدست می آورد تا حداقل برای دوهفته به طور مستقیم و مداوم خود را در معرض دید جهانیان قرار و به بهترین شکل توانایی های خود در همه زمینه ها را به بقیه کشور ها نشان دهد.
امسال ده هزار و هفتصد ورزشکار از دویست کشور جهان در پکن جمع شده اند تا بیست و نهمین و به گفته چینی ها باشکوه ترین دوره از این بازی ها را با شعار "یک دنیا، یک رویا" رقم بزنند. به نظر می رسد چین که در سالهای اخیر رشد اقتصادی دورقمی را تجربه کرده است، از این فرصت نهایت استفاده را کرده و از میزبانی این دوره از المپیک به عنوان سکوی پرتابی برای نشان دادن خود به عنوان قطب جدیدی در دنیا، استفاده می کند. 
گفتنی است که فرصت میزبانی این رقابت ها یک بار در سال 1363 (1984 م) به ایران داده شد و قرار بر این شد که اصفهان میزبان بیست و سومین دوره از این بازی ها باشد که پس از وقوع انقلاب این میزبانی به شهر لس انجلس آمریکا واگذار شد.
و این سوال در ذهن ما می ماند که دوباره چه زمانی شرایط ایران برای میزبانی المپیک فراهم می شود؟ البته سخنان امام جمعه مشهد وقتی که پرچمداری و شرکت سه زن از ایران در المپیک را "جنگ با ارزشها و سرپیچی از معصومین" می خواند، تا حدی به این سوال جواب میدهد.
چند روزی از یکسالگی تراکتور گذشته است. تراکتوری که نزدیک بود در ماه های اول تولید، از رده خارج بشود ولی با همه ناملایمات ساخت و یکساله شد و می خواهد مانند یک تراکتور واقعی تا آبادی سرزمینش از کار نایستد.
اما در آسمان سیاست خارجی کشور با اتفاقاتی که افتاده و قرار است بعداً بیفتد فعلاً به نظر می رسد دو سه ماهی هوا آفتابی باشد و بعد باید منتظر رگبار و رعدوبرق و صاعقه های کُشنده و یا ریزش بارانی زندگی بخش به ایران بود.
در پرونده هسته ای که رهبر نظام اختیار کامل را به دولت داده و ظاهراً هم که شده خود را از این مسئله خارج کرد. دولت نیز با ردوبدل کردن بسته و پیشنهاد، در پی گذر زمان است تا انتخابات ریاست جمهوری آمریکا انجام شود و باراک حسین اوباما به کاخ سفید برود و آن موقع مذاکرات جدی خود را آغاز کند و به خیال خود، امتیازاتی مهم تر از بسته پیشنهادی، از جمله تضمین امنیتی، از آمریکا بگیرد. گویا غربی ها هم علی رغم ابراز رضایت سولانا از مذاکرات، به این نکته پی برده اند به طوری که کندولیزا رایس از جدی نبودن ایران در مذاکرات و اینکه جلیلی در مذاکرات پراکنده گویی و گفت و گو های کوتاه در مورد فرهنگ تحویل داده، سخن گفته است. اما در این سو سعید جلیلی مذاکرات ژنو را مثبت و سازنده دانست. نکته جالب در صحبت های جلیلی بازی با ارقام (مانند صحبت از 1+6 و 1-7) بود که ما را به یاد بازی کلمات لاریجانی دبیر پیشین شورای امنیت ملی می اندازد! 
در آسمان سیاست داخلی هم هنوز بلند پروازی ها و رویاهای رئیس در حال اوج گرفتن است. رئیس در جلسه با تعدادی از فعالین اقتصادی، گفت: "مى توانیم به سرعت و در زمان كوتاه ترى به اقتصاد اول جهان دسترسى پیدا كنیم."
در این مورد قضاوت بر عهده خودتان، فقط به کلمه "زمان کوتاه تر" توجه کافی را مبذول فرمایید!
9 سال از وقوع واقعه 18 تیر گذشت. واقعه ای که نمی دانم چرا اغلب از آن با نام "حادثه 18 تیر" یا "حادثه کوی دانشگاه" یاد می کنند، در حالی که واقعه ای، واقعی تر از واقعیت بود. 
واقعه ای که نشان مظلومیت و بیداری دانشجویان و وحشی گری و کوردلی جاهلان بود.
واقعه ای که صداوسیمای جمهوری اسلامی تا چند روز به سانسور آن پرداخت و درعوض برای آن راهپیمایی خودجوش مردمی! چهارشنبه، چه تبلیغاتی که انجام نداد.
واقعه ای که در آن خاتمی زمانی که احساس کرد به واقع پایه های حکومت می لرزد، در 22 تیر آشوب طلبان و آشوبگری! را محکوم کرد، ولی چندی بعد فرمانده نیروی انتظامی تهران را به آن دادگاه نمادین کشاند.
واقعه ای که در آن متوجه شدیم برای حفظ نظام ارزش ها و اخلاق اسلامی هیچ جایی ندارد. در حالی که براساس منطق سیاسی امام علی(ع) می دانیم که کسی نباید برای حفظ قدرت خود ولو آن که حق باشد و انگیزه الهی نیز داشته باشد، مرتکب کارهای خلاف شرع شود، ولی چه وحشی گری هایی که در آن روز ها ندیدیم.
واقعه ای که جرقه اولیه آن اعتراض به توقیف یک روزنامه بود ولی امروزه توقیف روزنامه ها و مجلات به یک روال عادی تبدیل شده است و هیچ اتفاقی نمی افتد.
واقعه ای که . . . پیشنهاد می کنم به لینک های زیر هم سری بزنید: روایت مصور وقایع 18 تیر 78 خاطرات 18 تیر 78 از سکوت خاتمی تا عبور از خاتمی
باز هم رئیس یه سفر خارج رفت و شروع به تعریف خواب ها و توهمات حاصله، ناشی از ذوقِ رفتن به آنجا را کرد. رئیس پس از سفر به نیویورک صحبت از ساطع شدن هاله نور می کرد، از سفر به امریکای لاتین که برگشت جریان "محمود، محمود" را همه جا تعریف کرد ولی این بار پا را فراتر گذاشته و در جمع مدرسین حوزه علمیه از نقشه ترور یا ربودنش توسط آمریکایی ها پرده برداشت و گفت که چگونه با تیزهوشی و تغییر در برنامه ها، این نقشه آمریکای جهانخوار (بخوانید محمود رُبا) را نقش بر آب کرد.
شایان ذکر است دولتمردان آمریکا با عملی نشدن این نقشه، خود را از دعای مادام العمر 70 میلیون ایرانی محروم ساخته و رسوایی دیگری همچون واقعه طبس با این تفاوت که این بار به جای توفان شن، تغییر چند برنامه منجر به شکست آنها شد، به بار آوردند.
الهام نیز ارایه اطلاعات بیشتر دراین زمینه را به آینده موکول کرد تا "کمیته ماست مالی کردن سخنان رئیس" دوباره تشکیل جلسه دهد و به طور آبرومندانه ای این نوع سخنان رئیس را توجیه کند.
لازم به ذکر است عراق تلاش برای ربودن رئیس را رد کرد.
در پی پرده برداری های رئیس، میرکاظمی وزیر بازرگانی که بالاخره به کمک دوستان از استیضاح مجلس هفتم فرار کرد، نیز پرده از راز بزرگی برداشت و گفت : "تورم در طی 30 سال گذشته در کشور حاکم بوده است." وی همچنین خط مشی جدید رسانه ها را نیز اعلام کرد و گفت : "از پرداختن به این مسائل جزیی (مانند نرخ تورم بالا) دوری کرده و تمرکز خود را بر مسائل بین المللی معطوف کنند." گفتنی است خبرنگاران با شنیدن این سخنان یکصدا لبیک گفتند تا آقایان افتضاحات خود در این مملکت را به حد کمال برسانند.
حداد عادل مرد ادبیات و استاد فیزیک دیروز و سیاستمدار امروز که در رقابت با لاریجانی برای ریاست دوباره مجلس دندان تیز کرده، در سخنانی پیش از خطبه های نماز جمعه دیروز به دفاع از مجلس هفتم پرداخت و گفت :"مجلس کار خود را در فضایی آرام، منطقی و عقلانی پیش برد." در مورد آرام بودنش حرفی نیست ولی منطقی و عقلانی رفتار کردن آن را می توان از دنباله روی کورکورانه از دولت فهمید به طوری که خوش چهره از اصولگرایان کمیسیون اقتصادی دنباله روی از دولت را صرفاً برآمده از تعریفی غلط از تعامل دولت و مجلس می داند. میرزایی دیگر نماینده مجلس هم به عنوان نمونه طرح تثبیت قیمت ها را اشتباهی از سوی مجلس در دنباله روی از دولت می داند.
غلامعلی حدادعادل دیگر حُسن مجلس هفتم را این می داند :"هیچ یك از نطقهای مجلس، نطقهایی نبود كه دل دشمنان انقلاب را شاد کند." همین جا می توان این نتیجه گیری را کرد که با داشتن مجلسی که در آن کلاً نطقی در آن انجام نشود نه تنها دل دشمنان شاد نمی شود بلکه تودهنی دندان خردکنی به دشمنان انقلاب زده می شود. نزدیکان به حدادعادل خبر داده اند که وی قول داده است در صورت کسب دوباره ریاست مجلس با انجام این مهم، شخصاً تودهنی را به دشمنان بزند.
جناب حدادعادل همچنین گفت :"در این مجلس نمایندگان به مسائل و مشکلات عمومی مردم توجه داشتند." گفتنی است در مجالس قبلی به خصوص مجلس ششم، نمایندگان به جای پرداختن به مسائل مردم به برگزاری مراسم داستان سرایی و شب شعر در صحن علنی مجلس می پرداختند و در پرتو توجهات نمایندگان مجلس هفتم بود که این چنین مسائل و مشکلات مردم کمتر شده است!
بابا یکی دوشاخه اینو از برق بکشه! من نگران خودش نیستم فوقش موتور می سوزونه، ولی مشکل اینجاست که قبل از موتور سوزوندن همه جا رو می زنه نابود می کنه، آره پرزیدنت احمدی نژاد رو می گم، این چند روز خیلی داغ کرده. 
در مورد برکناری وزرا که عهد بسته به طور مفتضحانه ای یکی یکی عوضشون کنه، نمونه تازش دانش جعفری که با اون گریه مراسم تودیع و مصاحبه های بعد از برکناری خودش، مسائل زیادی رو روشن کرد، همچنین برکناری عجولانه پور محمدی و اعلام سرپرست، دو روز مانده به برگزاری دور دوم انتصابات، ببخشید انتخابات می تونه نشان از این داشته باشه که پور محمدی نتونسته افراد موردنظر رئیس رو از صندوق ها بیرون بیاره و احتمالا حالا رحیمی می تونه این کار رو انجام بده!
همچنین رئیس در ادامه قدرت نمایی درون حکومتی خودش، نرخ سود بانکی بالا را عامل بی عدالتی دونست و از مقاماتی که مخالف کاهش سود بانکی هستند درخواست کناره گیری کرد. رئیس مستقیما مظاهری رئیس بانک مرکزی را که خواهان افزایش سود بانکی برای کم کردن تورم است، مورد خطاب قرار داد.
آخر اینکه، رئیس رو چند وقته جو پیامبر بودن گرفته و حرف رحیمی وزیر جدیدش که گفت: "در سوریه یكی به من گفت كه اگر بنا بود بعد از پیامبر اسلام فرد دیگری به عنوان پیامبر انتخاب میشد آن فرد احمدینژاد هست." را باور کرده و اشاره به ماموریت الهی برای کمک به ملت ها و ترویج اندیش های ایمانی خود کرده. البته رئیس گفته این کار ها رو بعد از سامان گرفتن اوضاع کشور انجام می ده و با این اوصاف انجام ماموریت، به ظهور امام زمان موکول می شه!
شخصا اعتقادی به این ندارم که مطلبی را که در جای دیگه توسط کس دیگه نوشته شده توی وبلاگ بذارم، ولی حیفم اومد که چکیده ای از مطلب "86 به روایت 29 نفر" نوشته نگین درخشان که در مجله چلچراغ ویژه نوروز چاپ شده بود را باهاتون قسمت نکنم!
نویسنده از 29 آدم مشهور، از تصاویر، بو، جملات و یا صداهایی که از سال 86 به یادشون مونده سوال کرده. بعضی جواب ها جالبند:
محمود دولت آبادی جمله ای از برتراند راسل تو ذهنش نگه داشته :" آزادی ما در جایی ختم می شود که آزادی دیگری آغاز می شود."
نیما شاهرخ شاهی هم جمله ای از نامه مهرجویی تو ذهنش مونده :" به خاطر حرمت فیلم سازی چندین ساله ام اجازه اکران فیلم سنتوری را بدهید" ( بله، در کشوری زندگی می کنیم که چنین کارگردانی برای اکران فیلمش باید این گونه درخواست کند.)
حسین رضازاده جمله "پیروزی هسته ای ملت ایران" را به عنوان عصاره تمام سال 86 می داند! (واقعا که عنوان جهان پهلوان جز تختی، لایق کس دیگری نیست.)
علیرضا دبیر که شورای شهری شده جمله سیدحسن نصرالله را که گفته :" با شهادت عماد مغنیه، هزاران عماد مغنیه دیگر بوجود آمده اند" جمله برگزیده سال از نظر خودش دونسته.
اما یک بو هم در ذهن محمد خوش چهره نماینده راستگرای مجلس هفتم مونده :" بوی بد تورم و افزایش ناراحت کننده قیمت ها که مدام به مشام می رسید"
فاطمه آجرلو عضو اصولگرای فراکسیون زنان مجلس هم ضمن پر برکت دانستن سال 86 " صدای رئیس جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل و صدای ملت ایران که جمله انرژی هسته ای حق مسلم ماست سر می دادند" در ذهنش مونده.
مصطفی تاجزاده بوی مرگ را در پی از دست دادن قیصر امین پور و احمد بورقانی، بدترین بوی سال نامیده و این دو جمله توکلی و باهنر را از سال 86 به خاطر سپرده :
احمد توکلی : " کشتی اقتصادی دولت قطب نما ندارد." و محمدرضا باهنر :" اگر اصلاح طلبان زنده اند به دلیل رافت نظام اسلامی است."
بعد از این همه آدم مشهور و نیمه مشهور، در ذهن من جمله جرج بوش :" مردم ایران شایسته داشتن چنین حاکمانی نیستند" مونده همچنین تصویر صفحه اول روزنامه دیلی نیوز همزمان با سفر رئیس به نیویورک اصلا از یادم نمیره.
شما هم می تونی نظرتو در مورد سال 86 بگی ...
|
تبلیغات